tag:blogger.com,1999:blog-67056453655640350032011-12-05T13:29:00.935+07:00สามัญนาฏกรรมประเทศไทย <br> กานต์ ณ กานท์: เขียนกานต์ ณ กานท์noreply@blogger.comBlogger381100tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-91828620475081236652009-06-07T00:05:00.000+07:002009-06-07T00:06:48.380+07:00<br /><br />-๑-<br /> กาลเปลี่ยนจนใจแปร <br />เคยแยแสก็หมิ่นหยาม<br />เคยเข่นก็เห็นงาม <br />เคยเข็ดขามก็เออออ<br /><br /> ที่ทายท้าเมื่อคราก่อน <br />ก็โอนอ่อนยวบระย่อ<br />ที่เคียดแค้นจนขื่นคอ <br />ก็ว่าพอจะอภัย <br /><br /> เคยเดินเคียง 'ประชาชน' <br />ก็เหลือทนจะเดินใกล้<br />ก็หยามหมิ่นไยไพ <br />เป็นฝุ่นทรายเสนียดเมือง<br /><br /> เคยต่อตี 'อยุติธรรม' <br />ก็ร่ายรำเป็นหางเครื่อง<br />บ้างโดดเด่นเป็นฟันเฟือง <br />สิ้นแค้นเคืองกระดากอาย <br /><br /> เคยเพรียกหา 'สิทธิ์-เสรี' <br />หันมาชี้แยกดี-ไพร่<br />เคยเห็นค่า 'ประชาธิปไตย' <br />นิยามใหม่กันมันเมา<br /><br /><br />-๒-<br /> ..ยังจะเหลือความเคลื่อนไหวใดปรากฏ?<br />ใบไม้เคยแดงสดก็เหลืองเฉา<br />ที่ชูทวนทนทานมานานเนา<br />ก็คุกเข่าอันเร่าร้อนอย่างผ่อนคลาย<br /><br /> กำเนิดใหม่ - ปณิธานกวี<br />สิ้นกันทีที่ใฝ่ฝันตะวันฉาย<br />เวทนาศพลำนำกองกล่นกลาย<br />รอวันย่อยสลาย -- เป็นชาติพลี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-9182862047508123665?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-21815675835426866322007-12-22T10:12:00.000+07:002008-12-11T21:51:27.047+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WMwKckHea4M/R2yC-Unhe9I/AAAAAAAAABM/QOX-CI5uUtc/s1600-h/uncle_nt.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WMwKckHea4M/R2yC-Unhe9I/AAAAAAAAABM/QOX-CI5uUtc/s320/uncle_nt.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146632481375615954" /></a><br /><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br />ดาวดวงนั้นร่วงหล่นลงในคืนมืด<br />เมืองมืด ฟ้ามืด แผ่นดินหม่น<br />ดาวจึงร่วงลงเชิดค่า "ประชาชน"<br />ร่วงลงเพื่อปลุกคนขึ้นจดจำ<br /><br />จำเถิดว่า "ประชาชน" นั้นมีเกียรติ<br />แม้กี่กดขี่หยามเหยียดกี่ตอกย้ำ<br />ประชาชนจักคงทนเป็นธงนำ<br />มิพรั่นพรึงต่อฟ้าดำ – อำนาจใด<br /><br />จำเถิดว่า มีข่มเหง - มีต่อสู้<br />จำไว้แล้วอย่าลบหลู่เป็นบ่าวไพร่<br />จำให้ดี "สิทธิ์-เสรี" คือ "ประชาธิปไตย"<br />และ "ประชาธิปไตย" คือ "ประชาชน"<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ดาวดวงนั้นร่วงหล่นลงในคืนมืด<br />เมืองมืด ฟ้ามืด แผ่นดินหม่น<br />ดาวได้ร่วงลงเชิดค่า "ประชาชน"<br />ผู้ไม่ยอมจำนนต่อ "อธรรม"</span><br /><br><br><br /><span style="font-weight:bold;">"ดาวดวงนั้น...ร่วงหล่นลงในคืนมืด"</span><br />(30 ตุลาคม 2550)<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">หมายเหตุ:</span><br />โปรดดูบทความ <a href="http://www.prachatai.com/05web/th/columnist/viewcontent.php?ColumnistID=104&ID=104&ContentID=2209&SystemModuleKey=Column&System_Session_Language=Thai"><span style="font-weight:bold;">"60 วัน นวมทอง ไพรวัลย์ - ประชาธิปไตยวิกลจริต?"</span></a><br /><br />เผยแพร่ครั้งแรกใน <span style="font-weight:bold;"> "1 ปี นวมทอง ไพรวัลย์: ดาวดวงนั้นร่วงหล่นลงในคืนมืด"</span><br />คอลัมน์ "บังเอิญคิด", เวบไซต์ประชาไท<br />เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2550<br />(ภาพจาก www.prachatai.com/webboard)<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-2181567583542686632?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-58648826360234222912007-10-08T17:22:00.000+07:002008-12-11T21:51:27.577+07:00<br><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WMwKckHea4M/Rwn8RhdKioI/AAAAAAAAABE/EesJsPi_-qk/s1600-h/karnt_20071001_01.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WMwKckHea4M/Rwn8RhdKioI/AAAAAAAAABE/EesJsPi_-qk/s400/karnt_20071001_01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118899829451950722" /></a><br /><br><br><br /><br><br><br><br /><br><br><br /><br><br><br><br /><br><br><br /><br><br><br /><br><br><br />มองพม่า - ก็เห็นเป็น "พม่า"?<br />เป็น "ประเทศ" อันเทือกผากั้นไว้?<br />เป็นอื่น - เป็น "เขา" …ห่างไกล?<br />ฝังจิตฝังใจใน "ตำนาน" ?<br /><br />มองพม่า - เห็นแต่ "ทอง" ในพม่า?<br />เห็นแต่เพียงมูลค่ามหาศาล?<br />เห็นแต่ช่องเข้ากอบโกยกันเบิกบาน?<br />ไม่เห็นทุกข์ทรมานใดใด?<br /><br><br><br />……….<br /><br><br><br />ใครหนอ… ขีดคั่นคนเป็น "ไทย" – "พม่า"?<br />ทั้งความทุกข์ทนทรมา ความยากไร้<br />ความเจ็บปวด ไม่เคยมีชาติพันธุ์ใด<br />เจ็บเหมือนกันทุกหัวใจ – ทุกตัวตน!<br /><br />ใครหนอ… ขีดเขตแดนแยกมนุษย์?<br />หวังวอน… เพื่อนมนุษย์จงข้ามพ้น<br />ใดหนอ… ที่ห่อฟ้าพร่ามัวมน?<br />ที่กั้น "คน" กับ "คน" ให้จนใจ?<br /><br><br><br />……….<br /><br><br><br />มองพม่า - เถิด, อย่าเห็นเป็น "พม่า"<br />เห็นรอยเลือด - รอยน้ำตานั่นไหม?<br />"เลือด" คือ "เลือด" ไม่เคยมี "พม่า" – "ไทย"<br />คือน้ำตา "คน" ร่ำไห้นองแผ่นดิน<br /><br />มองพม่า, เถิด - เห็นเป็น "มนุษย์"<br />ขอสันติแด่มนุษย์ทุกแห่งหน<br />ขอความรัก ศรัทธา "คน" สู่ "คน"<br />หลั่งริน – ท่วมท้นทั้งโลกา<br /><span style="font-weight:bold;"><br />ขอความรัก ศรัทธา "คน" สู่ "คน"<br />นำพม่าก้าวพ้นทุรยุค!<br /></span><br /><br><br><br /><span style="font-weight:bold;"><br />หมายเหตุ</span><br /><br />ผู้เขียนทราบดีว่า ประชาชนชาวไทยจำนวนไม่น้อย รู้สึกเจ็บปวดกับเหตุการณ์ความรุนแรงที่เกิดขึ้นในประเทศพม่า ทั้งในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา และที่ชาวพม่าต้องเผชิญมาตลอดหลายสิบปี ด้วยความเคารพและรู้สึกขอบคุณต่อหัวใจอันยิ่งใหญ่และกว้างขวางกว่าขอบเขตของพรมแดนใดๆ หัวใจที่อคติแห่ง "ตำนาน" ไม่สามารถทอดเงาเข้าไปบดบังได้<br /><br />บทกวีนี้เขียนขึ้นเพื่อวอนขอให้อคติทั้งปวง ที่มีต่อความแตกต่างเชื้อชาติ-ภาษา ซึ่งยังคงดำรงอยู่ และกีดกั้นความอาทรระหว่างเพื่อนมนุษย์ ไม่ว่าจะมีที่มาจากสิ่งใดก็ตาม ได้โปรดจงสลายไปด้วยเถิด…<br /><br><br /><span style="font-weight:bold;">มองพม่า - เถิด, อย่าเห็นเป็น "พม่า"</span><br />(30 กันยายน 2550)<br /><br /><br><br><br />เผยแพร่ครั้งแรกใน <span style="font-weight:bold;">มองพม่า - เถิด, อย่าเห็นเป็น "พม่า"</span><br />คอลัมน์ "บังเอิญคิด", เวบไซต์ประชาไท<br />เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2550<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-5864882636023422291?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-47642263327879310192007-10-08T16:44:00.000+07:002008-12-11T21:51:27.685+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WMwKckHea4M/Rwn2CxdKinI/AAAAAAAAAA8/jdGuq--FcII/s1600-h/fdk_newcover.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WMwKckHea4M/Rwn2CxdKinI/AAAAAAAAAA8/jdGuq--FcII/s400/fdk_newcover.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118892978979113586" /></a><br /><br><br />1<br />มืดมน –แลเงียบงัน<br />ไร้ที่ทางให้ความฝันอันแตกต่าง<br />เส้นทางร้างไร้ผู้เดินทาง<br />ฟ้ามืด - ดินกว้างไร้ทางชน…<br /><br><br />เออหนอ… "ประชาธิปไตย"<br />อีกกี่นาน? อีกกี่ไกล? อีกกี่หน?<br />อีกกี่ปืน? – พลีอีกกี่วีรชน?<br />…เลือนราง - จางปนในเปลวควัน<br /><br><br />เออหนอ… "สิทธิ์ – เสรี"<br />มีเพียงในบทกวีและความฝัน?<br />เออหนอ… ฟ้าสีทองผ่องอำพัน<br />ประชาชนเหล่านั้นอยู่มุมใด?<br /><br><br><br />2<br />…เสียงหนึ่งลอบมาในความฝัน<br />สำเนียงชวนทั้งหวาดหวั่นและหลงใหล<br />ทั้งขู่-ปลอบ ทั้งปรักปรำ ทั้งกล่อมใจ<br />จึงเคลิบเคลิ้มไปทั้งกล้ำกลืน…<br /><br><br />"… หยุดเสีย - หยุดร้องหาเสรีภาพ!<br />นิ่งเสีย – แล้วก้มกราบกระบอกปืน!<br />หยุดคิด! หยุดฝัน! หยุดแข็งขืน!<br />อยากอยู่ยืนก้มหน้ารับสดับฟัง!<br /><br><br />อำนาจนั้นประชาชนมิพึงมี<br />ลืมให้สิ้น - สิทธิ์เสรีแต่หนหลัง<br />แหลกสลาย-กลายกลับ-ผุพัง<br />ดังนี้จึงคือ "ความหวัง" อลังการ<br /><br><br />เชื่อเถิด --- กระบอกปืนจะโอบเอื้อ<br />ก่อเกื้อประชาธิปไตยฉายฉาน<br />มวลมหาประชาชนผู้ทนทาน<br />สุขสราญอยู่ใต้ฟ้าสถาพร<br /><br><br />ดังนี้จึง "ประชาธิปไตย" แบบ "ไทย" แท้<br />กงเกวียนจึงหมุนแปรสู่กาลก่อน<br />แลนี้คือชะตาแห่งนาคร<br />เพียงเจ้าที่ทุกข์ร้อนอยู่ลำพัง!! ..."<br /><br><br><br />3<br /><span style="font-weight:bold;">…คุกเข่า – ขมาวีรชน<br />ทางข้างหน้าแม้มืดมนจนเกินหวัง<br />แม้สุดท้ายต้องสลาย - ต้องพ่ายพัง<br />ข้าฯจะไม่กลับหลังกลืนน้ำลาย !!</span><br /><br><br><br /><span style="font-weight:bold;">"ขมาวีรชน" (2)</span><br />(กันยายน 2550)<br /><br><br><br /><span style="font-weight:bold;">หมายเหตุ:</span><br />เผยแพร่ครั้งแรกใน "ขมาวีรชน" (2)<br />คอลัมน์ "บังเอิญคิด", เวบไซต์ประชาไท<br />เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2550<br /><br />ภาพประกอบจาก <a href="http://www.sameskybooks.org ">www.sameskybooks.org </a>ภาพปกวารสาร ฟ้าเดียวกัน <br />ปีที่ 5 ฉบับที่ 3: กรกฎาคม – กันยายน 2550 “ร่วมฉลองรัฐธรรมนูญฉบับโคตรมหาถาวร” (ขออนุญาตแล้ว) <br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-4764226332787931019?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-57484175799314920482007-10-08T16:36:00.004+07:002008-08-07T20:57:11.617+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WMwKckHea4M/SJr_F9EHXMI/AAAAAAAAACY/t8tT8XyxtOw/s1600-h/burmist_0037.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WMwKckHea4M/SJr_F9EHXMI/AAAAAAAAACY/t8tT8XyxtOw/s400/burmist_0037.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231774394900503746" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WMwKckHea4M/SJr-y9DpkjI/AAAAAAAAACQ/I_amcGJqZCs/s1600-h/burmist_0037.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WMwKckHea4M/SJr-y9DpkjI/AAAAAAAAACQ/I_amcGJqZCs/s320/burmist_0037.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231774068481036850" /></a><br /><br><br /><br /> <br />มองพม่า - เถิด, อย่าเห็นเป็น “พม่า”<br />Submitted on 01 October 2007 - 16:13:50. Category: Criticism. Tags: Burma<br /><br><br />มองพม่า - ก็เห็นเป็น “พม่า”?<br />เป็น “ประเทศ” อันเทือกผากั้นไว้?<br />เป็นอื่น - เป็น “เขา” …ห่างไกล?<br />ฝังจิตฝังใจใน “ตำนาน” ?<br /><br />มองพม่า - เห็นแต่ “ทอง” ในพม่า?<br />เห็นแต่เพียงมูลค่ามหาศาล?<br />เห็นแต่ช่องเข้ากอบโกยกันเบิกบาน?<br />ไม่เห็นทุกข์ทรมานใดใด?<br /><br /><br />……….<br /><br /><br />ใครหนอ… ขีดคั่นคนเป็น “ไทย” – “พม่า”?<br />ทั้งความทุกข์ทนทรมา ความยากไร้<br />ความเจ็บปวด ไม่เคยมีชาติพันธุ์ใด<br />เจ็บเหมือนกันทุกหัวใจ – ทุกตัวตน!<br /><br />ใครหนอ… ขีดเขตแดนแยกมนุษย์?<br />หวังวอน… เพื่อนมนุษย์จงข้ามพ้น<br />ใดหนอ… ที่ห่อฟ้าพร่ามัวมน?<br />ที่กั้น “คน” กับ “คน” ให้จนใจ?<br /><br /><br />……….<br /><br /><br />มองพม่า – เถิด, อย่าเห็นเป็น “พม่า”<br />เห็นรอยเลือด - รอยน้ำตานั่นไหม?<br />“เลือด” คือ “เลือด” ไม่เคยมี “พม่า” – “ไทย”<br />คือน้ำตา “คน” ร่ำไห้นองแผ่นดิน<br /><br />มองพม่า, เถิด - เห็นเป็น “มนุษย์”<br />ขอสันติแด่มนุษย์ทุกแห่งหน<br />ขอความรัก ศรัทธา “คน” สู่ “คน”<br />หลั่งริน – ท่วมท้นทั้งโลกา<br /><span style="font-weight:bold;"><br />ขอความรัก ศรัทธา “คน” สู่ “คน”<br />นำพม่าก้าวพ้นทุรยุค!<br /></span><br /> <br /><br /> <br /><span style="font-weight:bold;"><br />หมายเหตุ</span><br /><br />ผู้เขียนทราบดีว่า ประชาชนชาวไทยจำนวนไม่น้อย รู้สึกเจ็บปวดกับเหตุการณ์ความรุนแรงที่เกิดขึ้นในประเทศพม่า ทั้งในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา และที่ชาวพม่าต้องเผชิญมาตลอดหลายสิบปี ด้วยความเคารพและรู้สึกขอบคุณต่อหัวใจอันยิ่งใหญ่และกว้างขวางกว่าขอบเขตของพรมแดนใดๆ หัวใจที่อคติแห่ง “ตำนาน” ไม่สามารถทอดเงาเข้าไปบดบังได้<br /><br />บทกวีนี้เขียนขึ้นเพื่อวอนขอให้อคติทั้งปวง ที่มีต่อความแตกต่างเชื้อชาติ-ภาษา ซึ่งยังคงดำรงอยู่ และกีดกั้นความอาทรระหว่างเพื่อนมนุษย์ ไม่ว่าจะมีที่มาจากสิ่งใดก็ตาม ได้โปรดจงสลายไปด้วยเถิด…<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-5748417579931492048?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-7975083334411327162007-09-05T13:32:00.000+07:002007-09-05T13:32:47.377+07:00<br><br />นับวันยิ่งห่างไกลปณิธาน<br />อุดมการณ์พลัดหล่นอยู่หนไหน?<br />พ่ายแพ้เล่ห์กลฉ้อฉลใด?<br />ฤาเพียงพลั้งพลาดไป -- ในวันวาน?<br /><br />หวังใดปฏิญาณจะไปสู่<br />ครั้งประกาศคำ "กอบกู้" ห้าวหาญ?<br />"ชาติ" ใดหนอก่อเกื้ออุดมการณ์?<br />ฤานี้คือปณิธานมานานนม?<br /><br />อ้างเอ่ย "เพื่อประชาชน" เมื่อหนหลัง<br />วันนี้ยังหวังใจจะได้สม?<br />ถ้อย "ประชาธิปไตย" ในคารม<br />ยังเก็บกลืนไว้ชื่นชม - ฤาถ่มคาย?<br /><br />ฟากฟ้าฝั่งใดที่ใฝ่ฝัน?<br />"แสงทอง" ใดกันที่ปีนป่าย?<br />สิทธิ์ - เสรี สิ้นมนต์ขลังพังทลาย?<br />ปณิธานเลือนหาย - บิดผัน?<br /><br><br />…..<br /><br><br /><span style="font-weight:bold;">คุกเข่า - ขมาวีรชน<br />ผู้พลีตน - ผู้เป็นต้นธารใฝ่ฝัน<br />แม้เวลาหมุนกลับได้ฉับพลัน <br />จะไม่มี "วันนั้น" ให้เปล่าเปลือง</span><br /><br><br /><span style="font-weight:bold;">"ขมาวีรชน"</span><br />(กรกฎาคม 2550)<br /><br><br /><span style="font-weight:bold;">หมายเหตุ</span><br />เผยแพร่ครั้งแรกใน "ขมาวีรชน"<br />คอลัมน์ "บังเอิญคิด", เวบไซต์ประชาไท<br />เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2550<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-797508333441132716?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-835284432255923852007-09-03T21:31:00.000+07:002007-09-03T21:31:43.885+07:00<br><br />ใดจึง "สิทธิ์-เสรี" ?<br />ใดคือที่ "มีเบื้องหลัง" ?<br />ใดจึงชนรวมพลัง ?<br />ใดคือ "ผู้ไม่หวังดี" ?<br /><br />ใดจึง "สมานฉันท์" ?<br />ที่เงียบงันอยู่ตาปี?<br />ที่แซ่ซ้องสดุดี-<br />อธิปไตยกระบอกปืน?<br /><br />ใดจึงเรียก "กฎหมู่" ?<br />ผู้ร้องกู่ - ผู้แข็งขืน?<br />ผู้สิ้นทนจะอดกลืน-<br />ก้มหน้าฝืนเป็นฟันเฟือง?<br /><br /><br />ใดคือ "กติกา" ?<br />ที่ยาตราเข้าครองเมือง?<br />ปืนไฟประลัยเมลือง? <br />ฤาอำนาจอุบาทว์ใด? <br /><br />ใดหนอ "ความมั่นคง" ?<br />ที่ลุ่มหลงจนขึ้นใจ? <br />ใดเล่า "ประชาธิปไตย" ?<br /><span style="font-weight:bold;">แสงทองใดที่ปลายทาง?</span><br /><br><br />"ใดจึง 'สิทธิ์-เสรี' ?"<br />(มิถุนายน 2550)<br /><br /><br><br /><span style="font-weight:bold;">หมายเหตุ</span><br />เผยแพร่ครั้งแรกใน "ใดจึง 'สิทธิ์-เสรี' ?"<br />คอลัมน์ "บังเอิญคิด", เวบไซต์ประชาไท<br />เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2550<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-83528443225592385?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-80593065721993999652007-09-03T21:11:00.000+07:002007-09-03T21:11:44.789+07:00<br><br />ขอรักจงงดงาม<br />ขอความทรมานจงสิ้นสุด<br />ทำร้ายกันอีกเท่าไรหรือมนุษย์<br />ท้ายที่สุดไม่เหลือแม้ลมหายใจ<br /><br />ด้วยหวัง – ยังหวัง<br />รักจะฝ่ากำแพงชังแห่งโลกร้าย<br />ทลายหมอกมายาเบิกฟ้าพราย<br />ให้ดวงใจต่อดวงใจได้พานพบ<br /><br />เปลวระเบิด - ควันปืนให้กลืนหาย<br />คลั่ง - แค้น - ทุรนรายได้สงบ<br />รังเกียจเดียดฉันท์ - กรุ่นควันรบ<br />ให้ได้พบ - ได้พัก ณ รักนั้น<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">วอนรักกล่อมโลกสิ้นโศกเถิด…</span><br style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;">ทลายลงเสียเถิดกำแพงกั้น</span><br style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;">นิ่งเสียเถิดกี่ร่ำไห้มานานครัน</span><br style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;">เถิดรัก เถิดพลัน! …หวังวอน</span><br /><br /><br /><br /><strong>"วอนรักกล่อมโลกสิ้นโศกเถิด…"</strong><br />(กรกฎาคม 2546)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-8059306572199399965?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-41020849991095913452007-08-09T15:20:00.000+07:002007-08-09T15:20:31.214+07:00<br><br />กาลหนึ่ง ณ รัฐ ก.ไก่<br />อันเป็นประชาธิปไตยอย่างยิ่ง<br />ประชาชีล้วนรักสงบจริง-จริง<br />บ้านเมืองแน่นิ่งมานานครัน<br /><br />อย่าว่าแต่รัฐประหาร<br />มิเคยมีเรื่องร้าวฉานให้พรึงพรั่น<br />ประชาชาติต่างเป็นสุขพอ-พอกัน<br />ใต้ร่มเงาคำขวัญ "ประชาธิปไตย"<br /><br />ตลอดมามิเคยเสียเลือดเนื้อ<br />สามัคคีเอื้อเฟื้อผู้ดี-ไพร่<br />14 ตุลาฯ – 6 ตุลาฯ ล้วนห่างไกล<br />พฤษภาฯ เป็นฉันใด – ไม่เคยมี! <br /><br /> <br /><br />บัดดลยักษาก็มาเกิด!<br />บัดเดี๋ยวระเบิดก็ครืนครั่น!<br />บัดโน้นเมืองทั้งเมืองเกิดอัศจรรย์!<br />ยักษ์จับกินเสียอย่างนั้นหน้าไม่อาย!!<br /><br />บังเกิดเหล่าสมุนยักษ์คึกคักครื้น<br />จับแผ่นดินเคี้ยวกลืนอย่างมักได้<br />ใครหาญล้วงคอขับบังคับคาย<br />มันจับหม่ำเอาง่าย-ง่ายบัดเดี๋ยวนั้น!!<br /><br />ผู้คนร้อยทั้งร้อยมิเคยเห็น<br />ล้านทั้งล้านเคยอยู่เย็นเป็นแม่นมั่น<br />เมืองทั้งเมืองไร้ยักษามาชั่วกัลป์<br />ขมุบขมิบรำพัน --- "…ฤาฝันไป?"<br /><br />จึงร้อยใจล้านใจเป็นพวงมาลี<br />เสี่ยงหาผู้มากบารมีมาสวมใส่<br />ตั้งอธิษฐาน---แม้นใครหาญปราบยักษ์ร้าย<br />เอาอะไรไปแลกก็ยอมแล้ว…<br /> <br /><br />(สาธุ…)<br /><br /><br />พวงมาลีลอยรี่ระรี้ระริก<br />มหาชนเร่งยิก-ยิกอยู่เจื้อยแจ้ว<br />กะพริบหนึ่งจากเวหามาวับแวว<br />คล้ายขานว่า "…ได้ยินแล้ว ใจเย็นเย็น"<br /><br />บัดนั้น อสุนีกัมปนาท!<br />ไพเราะดั่งสายฟ้าฟาดความทุกข์เข็ญ<br />เหมือนถูกน้ำร้อนสาดสิ้นหนาวเย็น<br />เป็นบุญเมืองอยู่จนเห็น "ปฏิวัติ"!! <br /><br />สงบ สะอาด ง่าย งาม…<br />ไร้ตะคอกคำราม ไร้ขบกัด<br />เจริญหู เจริญตา สารพัด<br />ควรยึดถือปฏิบัติกันสืบไป<br /><br />มหาชนล้านทั้งล้านเบิกบานทั่ว<br />(มีแต่พวกคิดชั่ว-ชั่วที่ร่ำไห้)<br />อืม… คุ้มแล้วแหละหนา "ประชาธิปไตย"<br />ยักษาลี้ภัยอยู่ไกลลับ<br /><br />เสียดายทำไม – รัฐธรรมนูญ?<br />เดี๋ยวก็ได้มานอนหนุนอีกฉบับ<br />เดี๋ยวฉีกอีก ก็ได้อีก จนเกินนับ<br />ถมทับเป็นปุ๋ยประชาธิปไตย<br /><br />ได้มาง่าย ก็ฉีกง่าย สบายบรื๋อ<br />"ความสงบ" สิหาซื้อกันไม่ได้<br />("พวกนั้น" ยังร่ำไห้ปิ่มจะขาดใจ<br />ยังกับเอาเลือดเนื้อใครไปแลกมา) <br /><br />อืม… หากมีประชาธิปไตยคือมียักษ์<br />สู้รักจะไม่มีเสียดีกว่า<br />อีกสิทธิ เสรี บลา-บลา-บลา…<br />ฤาจะสู้หรรษาสามัคคี<br /><br /><br /><br /><strong>ครานั้น ณ รัฐ ก.ไก่<br />มหาชนพลันพร้อมใจหลับตาปี๋<br />สงบนิ่งพิงกันเป็นอันดี<br />ไว้อาลัยสิทธิ์ เสรี ประชาธิปไตย<br /><br />(ไชโย!)</strong><br /><br><br /><br /><strong>"นิราศรัฐ ก.ไก่"</strong><br />(2 เมษายน 2550)<br /><br /><strong>หมายเหตุ</strong><br />เผยแพร่ครั้งแรกใน <a href="http://www.prachatai.com/05web/th/columnist/viewcontent.php?SystemModuleKey=Column&System_Session_Language=Thai&ColumnistID=104&ContentID=2499&ID=104"><strong>"นิราศรัฐ ก.ไก่"</strong></a><br />คอลัมน์ "บังเอิญคิด", เวบไซต์ประชาไท <br />เมื่อวันที่ 4 เมษายน 2550<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-4102084999109591345?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-20958141129984829222007-08-09T15:19:00.001+07:002007-08-09T15:19:46.393+07:00<br><br />"เสรี" ที่ใจตน<br />ที่ตาค้น ที่มือเขียน<br />มิใช่เพียงใฝ่เวียน-<br />วนเอ่ยอ้างนาม "เสรี"<br /><br />มิพรั่น ต่ออำนาจ<br />อันอุกอาจ อันกาลี<br />มิคร้าม มิไยดี<br />ต่ออามิสอันยวนใจ <br /><br />"เสรี" ที่จะท้า<br />มิว่าฟ้า ฤาดินใด<br />และมิใช่ "อำเภอใจ"<br />หากคือ "ไท" และคือ "ธรรม"<br /><br />ใช่ "ธรรม" ที่ท่องบ่น<br />เพียงเชิดตนให้เด่นล้ำ<br />พร่ำเพ้ออยู่งึมงำ<br />ล่อลวงโลกตะลึงลาน<br /><br />"ธรรม” คือ "สัจพจน์"<br />มิเลี้ยวลดตามโมงกาล<br />"ธรรม" คือ "อุดมการณ์"<br />อันเทิดแด่ประชาไท<br /><br />"ธรรม" คือ "จรรยาบรรณ"<br />อันยึดมั่นประจำใจ<br />เป็นเกราะอันคุ้มภัย<br />ให้หยัดท้ามวลสามานย์<br /><br />นี้จึงคือ "สื่อมวลชน"<br />คือนามคนผู้ทนทาน<br />ต่อโลก แลต่อกาล<br />ต่อแสนล้านทุรภัย <br /><br />"สื่อ" ใดคง "เสรี"<br />มิเปลี่ยนสี มิแปรไป<br />มวลผองประชาไท<br />ย่อมจดจารชั่วกาลกัลป์<br /><br /><strong>เฉก "สื่ออันเสรี"-<br />ใดร้อยสีไปวันวัน<br />แม้นามเชิดเลิศอนันต์<br />ย่อมไร้ค่ากว่าไร้นาม</strong><br /><br><br /><br /><strong>"ใดสื่อ - อันเสรี?"</strong><br />7 มีนาคม 2550<br /><br><br /><strong>หมายเหตุ</strong><br />เผยแพร่ครั้งแรกใน<strong> <a href="http://www.prachatai.com/05web/th/columnist/viewcontent.php?SystemModuleKey=Column&System_Session_Language=Thai&ColumnistID=104&ContentID=2427&ID=104">"ใดสื่อ - อันเสรี?"</a> </strong><br />คอลัมน์ "บังเอิญคิด", เวบไซต์ประชาไท <br />เมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2550<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-2095814112998482922?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-73970479069523176992007-08-09T15:19:00.000+07:002007-08-09T15:19:02.459+07:00<br><br />ละลายทิ้งเลือดเนื้อเดือน "ตุลาฯ"<br />เลือนแล้ว "พฤษภาฯ" อุทิศให้<br />ละเลงลบ - กลบหน้า "ประชาธิปไตย"<br />74 ปี นิยามใหม่กันเสียที!<br /><br><br /><strong>"เลือน"</strong><br />(ธันวาคม 2549)<br /><br><br /><strong>หมายเหตุ</strong><br />บทกวีนี้เผยแพร่ครั้งแรกในบทความ <br /><a href="http://www.prachatai.com/05web/th/columnist/viewcontent.php?SystemModuleKey=Column&ContentID=2168&ColumnistID=104">"ไม่เอารัฐประหาร - ก็ต้องไม่เอารัฐธรรมนูญที่มาจากการรัฐประหาร"</a><br />คอลัมน์ "บังเอิญคิด", เวบไซต์ประชาไท <br />เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม 2549<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-7397047906952317699?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-91152770272954198032007-08-09T15:18:00.000+07:002007-08-09T15:18:11.536+07:00<br><br />ฤาสังคมนี้ก็เช่นนี้?<br />กี่เดือนกี่ปีไม่ไปไหน<br />กี่เลือด-กี่ร่าง …รางเลือนไป<br />ลอยลับ-ดับไปในไฟเมือง<br /><br />บ้านนี้-เมืองนี้ ก็เช่นนี้?<br />เพียงกงล้อธรณีเปลี่ยนเรื่อง<br />วนซ้ำ กรรมซัด - แค่ผลัดเมือง<br />ไม่ใช่เรื่องประชาชน – ประชาธิปไตย?<br /><br />ฤาสังคมนี้ก็เช่นนี้?<br />ต้องถามกันอีกกี่ที "จำได้ไหม...?"<br />เวทนาจริงหนา "ประชาธิปไตย"<br />เกิด-ดับ-กลับกลาย ...อยู่ดั่งนี้?<br /><br /><br><br /><strong>"ฤาบ้านนี้ - เมืองนี้ ...ก็เช่นนี้?"</strong><br />(20 กันยายน 2549)<br /><br><br /><strong>หมายเหตุ</strong><br />บทกวีนี้เผยแพร่ครั้งแรกใน <br /><a href="http://www.prachatai.com/05web/th/home/page2_comment.php?mod=mod_ptcms01&ContentID=1946&SystemModuleKey=BK&System_Session_Language=Thai">"ความคิดเห็นต่อบทบรรณาธิการ", เวบไซต์ประชาไท</a> <br />เมื่อวันที่20 กันยายน 2549 (ความคิดเห็นที่ 23)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-9115277027295419803?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-3803948445994510932007-08-09T15:17:00.000+07:002007-08-09T15:17:24.958+07:00<br><br />แท้คือ ชะตา – ฟ้าลิขิต!<br />คือบาปกรรมเนรมิตให้อับจน<br />จึงร่ำร้องไปก็ไร้ผล<br />สมควรก้มหน้าทนรับไป!?<br /><br />หรือแท้คือ "คน" บันดาล<br />กดขี่บงการให้สิ้นไร้<br />คือ "คน" กับ "คน" ที่จนใจ<br />ใช่เทวดาหน้าไหนบีฑา?<br /><br />จึง "คน" เท่านั้นจะเปลี่ยนโลก<br />เปลี่ยนวันคืนทุกข์โศกเบื้องหน้า<br />กระชากทิ้งทุกสิ่งที่บีฑา<br />ไม่ต้องรอชาติหน้า – ฟ้าใด!!<br /><br><br /><br /><strong>"คือคน"</strong><br />(2547)<br /><br /><strong>หมายเหตุ: </strong><br />บทกวีนี้ อ่าน/เผยแพร่ครั้งแรกในกิจกรรม "สิทธิแรงงานคือสิทธิมนุษยชน"<br />ณ หอศิลป์ตาดู, กรุงเทพฯ, 10 ธันวาคม 2547<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-380394844599451093?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-18722764265654679572007-08-09T15:16:00.000+07:002007-08-09T15:16:10.988+07:00<br><br />มาจากไหนก็คนมิใช่หรือ ?<br />สองมือ – สองขา – สองตาเห็น<br />มีชีวิตก็อยากสู้อยากอยู่เย็น <br />แบกทุกข์แบกลำเค็ญมาถึงไทย<br /><br />แรงใครก็แรงงานใช่ไหมเล่า ?<br />ขอกันกินเปล่าเปล่าเสียที่ไหน<br />ไทย – พม่าก็คนอย่าจนใจ<br />เลือกเกิดได้ก็คงไม่เกิดมาจน!<br /><br /><br><br /><strong>"ราคา"</strong><br />(2547)<br /><br /><strong>หมายเหตุ</strong><br />ปลายปี 2547 ผมได้รับมอบหมายให้เขียนบทกวี 11 ชิ้น<br />เพื่อตีพิมพ์บน "ปฏิทินแรงงาน 2548" <br />ซึ่งจัดพิมพ์โดยโครงการรณรงค์เพื่อแรงงานไทย<br /><br />"ราคา" คือหนึ่งในบทกวี 11 ชิ้นดังกล่าว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-1872276426565467957?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-66405716885696251512007-08-09T15:15:00.000+07:002007-08-09T15:15:34.147+07:00<br><br />ที่ตายก็ตายเกลื่อน!! <br />ที่แชเชือนก็เบือนบัง <br />ที่แค้นก็คุ้มคลั่ง <br />ที่เจ็บฝังก็คั่งคุ <br /><br />เพื่อ "ไทย" และเพื่อ "ชาติ" ? <br />เพื่ออำนาจเหนือมาตุ- <br />ภูมิใด – ใครบรรลุ <br />เหนือกองเลือดละเลงไว้? <br /><br />ยิ่งฆ่าก็ยิ่งคลั่ง! <br />ยิ่งชิงชังยิ่งปราชัย! <br />ยิ่งปราบก็ยิ่งไป! <br />ก็ยิ่งหายนะนัก!! <br /><br />กี่กาล – ตำนานเดือด <br />กี่กองเลือดจึงประจักษ์ <br />กี่ร่ำไห้ – อาลัยรัก <br />อัตตาหนักจึงผ่อนเบา? <br /><br /><br /><br />หลังม่าน - ตำนานฆ่า <br />ลำน้ำตายังร้อนเร่า <br />"ความตาย" ไม่เคยเบา <br />ไม่เคย "เขา" – ไม่เคย "ใคร"<br /><br />พ่อหนูเป็นทหาร <br />โอย…ผัวฉันเป็นครูใหญ่ <br />ลูกฉันจะเป็น "ใคร"<br />ก็ตายไปไม่ต่างกัน!! <br /><br />ท่ามกลางเสียงโห่ร้อง <br />ประกาศก้องเป็นคำขวัญ <br />"รักไทย" ยิ่ง "ชีวัน"<br />ชะ!! ลูกฉันหรอกที่ตาย!!! <br /><br /><strong>ตายตกกี่หมื่นพัน? <br />กี่ "ชีวัน" สังเวยใคร!!! </strong><br /><br /><br><br /><strong>แด่ "ความตายที่เป็นอื่น"</strong><br />(31 ตุลาคม 2547)<br /><br><br /><br><br /><strong>หมายเหตุ:</strong> <br />เผยแพร่ครั้งแรกบนเสื้อยืดรณรงค์ <strong>ดับไฟใต้ด้วย "สันติ"</strong> <br />พฤศจิกายน 2547, เชียงใหม่<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-6640571688569625151?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-2654459340218941802007-08-09T15:14:00.001+07:002007-08-09T15:14:29.398+07:00<br><br />แล้วดาวก็ก็ร่วงอีกดวงหนึ่ง<br />คล้ายจะตอกย้ำว่าไม่มีวันไปถึง<br />สังคมที่หวังที่คอย...<br /><br />ฟ้าดำคล้ำกร้าว<br />อสุนีดับดาวร่วงผล็อย<br />แหลกยับลับลอย<br />ฝากแผลฝังรอยบนแผ่นดิน<br /><br />เมฆฝนหม่นฟ้า<br />จะท่วมทับหยาดน้ำตาเราสิ้น?<br />กู่ตะโกนร่ำไห้ไร้คนยิน<br />ลาลับก็ดับสิ้น---อีกครั้ง?!<br /><br />ทะเลสะอื้น...<br />พลันผืนทรายฟองคลื่นฟื้นคลั่ง<br />ในเสียงซัดสาด - - -<br />คล้ายเสียงตวาดก้องดัง<br />คล้ายเสียงฝากสั่ง<br />เถิด, ความตายเขายังจะปลุกคน!!<br /><br><br /><br /><strong>"แด่ เจริญ วัดอักษร"</strong><br />(มิถุนายน 2547)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-265445934021894180?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-87522756820322483302007-08-09T15:14:00.000+07:002007-08-09T15:14:02.280+07:00<br><br />หลับเถิดเสรีชน...<br />อย่ายอมทนลุกฟื้นฝืน<br />ดาบ หอก กระบอกปืน<br />มิเท่าคลื่นแห่งมายา... <br /><br />(ดัดแปลงจากบทกวีของ "รวี โดมพระจันทร์")<br /><br /><br><br />มายาเพียงเท่านั้น<br />ละลายฝันจนมัวพร่า<br />มายาแห่ง "ราคา"<br />…ของชีวิตและเส้นทาง<br /><br />ฉุดดึงตกกระได!<br />พลอยโจนไปในหุบกว้าง!!<br />ฝันเลือนไปในเส้นทาง!!!<br />ก่อนละลายกับสายลม!!!!!<br /><br />เคยจะปีนไปเปลี่ยนฟ้า<br />เด็ดดาวมาให้คนชม<br />จะชะล้างความขื่นขม<br />โลก – สังคมโสมมมวล<br /><br />พลันต้องมาพรากฝัน<br />หลงคืนวันพลิกผันผวน<br />หลงร่างแหอันแปรปรวน<br />...โอ้มายา ...โอ้ดวงใจ<br /><br /><br /><br />โลกเปลี่ยนหรือเราเปลี่ยน?<br />ถกวนเวียนแล้วร่ำไห้<br />เหมืนไขว่คว้ามาเท่าไร<br />ยิ่งหลงทิศยิ่งผิดทาง<br /><br />ผวาตื่นขึ้นกลางดึก!<br />วูบสำนึกช่างอ้างว้าง<br />คล้ายแว่วใครครวญคราง<br />ทวงสัญญา "ฟ้าสีทอง..."<br /><br /><br />......<br /><br /><br />หลับเถอะ, ไม่เป็นไร<br />อย่าหวั่นไหว อย่าขุ่นหมอง<br />เพียงฝันเก่าเศร้าทำนอง<br />อย่าละอาย อย่าจดจำ<br /><br /><br><br /><strong>...ฝันร้ายของ "วีรบุรุษ"</strong><br />(2545)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-8752275682032248330?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-10937003576432399672007-08-09T15:12:00.000+07:002007-08-09T15:12:27.488+07:00<br><br />กุ้ง ปู ปลา – โลละเท่าไหร่?<br />หาได้สักเท่าไรทุกวันนี้<br />พอถิด หยุดดักกันเสียที<br />โลกเคลื่อนไปทุกนาทีศิวิไลซ์<br /><br />อุตสาหกรรมนำชาติพัฒนา<br />เสือตัวที่สาม - ที่ห้าวิ่งขวักไขว่<br />ตามไม่ทันก็ฝันค้าง – ตกทางไป<br />คิดใหม่ ทำใหญ่ เถิดพี่น้อง<br /><br />ชีวิตเราจะมีค่าสักเท่าไร<br />อย่างดีก็หากินได้คุ้มปากท้อง<br />ชาติจะเฟื่อเรืองอำนาจกวาดเงินทอง<br />เสียเท่าไหร่ก็คงต้องทูนหัวไป<br /><br />ปลาวาฬเหรอ... ตัวละกี่บาท?<br />ปะการังอีกกี่บาท – ชดเชยให้<br />เอางี้, ทั้งทะเลว่ามา – ราคาเท่าไร<br />จะเหมาซื้อให้แล้วไป ให้จบกัน!<br /><br><br />..........<br /><br><br />ตราบจนผืนน้ำเหือดแห้ง<br />ตราบมนุษย์สิ้นแรงจะแข่งขัน<br />ตราบข้าวปลาคำสุดท้ายกลายเป็นควัน<br />กินเข้าไปเถิดวันนั้น – โรงไฟฟ้า!<br /><br><br /><br /><strong>"มิคสัญญี"</strong><br />(2544)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-1093700357643239967?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-72596310948186661722007-08-09T15:11:00.001+07:002007-08-09T15:11:42.996+07:00<br><br />ยืนอยู่ดินใดในโลก<br />จึงพ้นมุมโศกหนอมนุษย์<br />มีหรือสงบล้ำงามพิศุทธิ์<br />จนหลุดพ้นไหวหวั่นปวง?<br /><br />หรือสุขแท้ท้นเอิบอิ่ม<br />ได้ลิ้มจนสิ้นหวงห่วง<br />ลืมอาทรรักหนักทรวง<br />ก้าวล่วงสู่ภพภูมิใด?<br /><br />พ้นแล้วทั้งรูป รส กลิ่น? <br />ได้ยินไหมเสียงร่ำไห้<br />ผู้คนท้นทุกข์ยังเกลื่อนไป<br />ยินโลกร่ำไห้ไหมนั่น!<br /><br />ทางใดไหนเล่าดับทุกข์<br />นำชนสู่สุขดั่งฝัน<br />ใช่เพียงเรา - หากคือเขาทั้งหมดนั่น!<br />ขึ้นสวรรค์ลำพังละอายใจ… <br /><br><br /><br /><strong>"บรรลุ..?"</strong><br />(2544)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-7259631094818666172?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-9854709265909555042007-08-09T15:11:00.000+07:002007-08-09T15:11:13.758+07:00<br><br />ไม่รู้ ! แต่ข้าเห็น<br />ความเยียบเย็นในเปลวไฟ<br />เห็นเพลิงปะทุไหม้<br />ลุกเรืองในกระแสธาร<br /><br />ลวงมาในพยับแดด<br />ที่โลมแผดจนร้าวราน<br />หลอนจินตนาการ<br />ในห้วงฝันสงัดงัน<br /><br /><br /><br />ไม่รู้ ! ข้าได้ยิน<br />สำเนียงหมิ่นกระทบหยัน<br />เสียงสะอื้นอันครืนครัน<br />แห่งคนพ่ายผู้รายเรียง<br /><br />ลวงมาในเสียงฝน<br />หลอนมาบนสรรพเสียง<br />แผ่วไหวในสำเนียง<br />หากเสียดก้องในสำนึก! <br /><br /><br><br /><strong>"สำนึก" </strong><br />(2544)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-985470926590955504?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-17546285584425401172007-08-09T15:10:00.000+07:002007-08-09T15:10:38.982+07:00<br><br />ที่นี่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่<br />อยู่ในหลืบ-ในรู ไม่สู้หน้า<br />ในหุบเหว-ในภวังค์ขังน้ำตา<br />เป็นใบ้-เป็นบ้า---ทำนองนั้น…<br /><br />ที่นี่มีลำน้ำตาทอดพาดผ่าน<br />ร่มรื่นหนึ่งอุทยานแห่งความฝัน<br />มีชีวิตร่ำไห้เหนือสายน้ำนั้น<br />อุทยานแห่งความฝัน ใช่-ฝันร้าย!<br /><br /><br /><br />"ที่นี่วิตอาศัยอยู่"<br />พลิกป้ายดูอาจไม่รู้ซึ้งความหมาย<br />บางชีวิตเสพน้ำตาทุรนราย<br />มีชีวิตบนความตายชีวิตนั้น!<br /><br><br /><br /><strong>"อารยวิถี?!"</strong><br />(5 มกราคม 2544)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-1754628558442540117?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-36164155053416617182007-08-09T15:04:00.000+07:002007-08-09T15:04:20.710+07:00<br><br />พลัดบ้านมาคว้างเจ็บ<br />กล้ำกลืนเก็บกระอักใจ<br />พรึงพรั่นในหวั่นไหว<br />ในสำนึกแห่งคนจร<br /><br />เพราะรู้ค่าแห่งรัก<br />จึงตระหนักในอาทร<br />เพราะซึ้งซาบในร้าวรอน<br />จึงถนอมในน้ำใจ<br /><br />เพราะรู้ค่าแห่งฝัน<br />จึงหมายมั่นโลกวิไล<br />จึงสั่นคว้างไปทั้งใจ<br />เมื่อถูกเหยีดดั่งฝุ่นคลี<br /><br />พลัดบ้านมาคว้างหม่น<br />น้ำตากล่นบนวิถี<br />จึงรู้ผิด-ถูก-ชั่ว-ดี<br />นั้นต่างค่าเพียง "ครา – คน"<br /><br><br /><br /><strong>"พลัดบ้าน" (2)</strong><br />(2544)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-3616415505341661718?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-59550679887933992612007-08-09T13:42:00.000+07:002007-08-09T13:42:38.160+07:00<br><br />จะให้ก้มหน้าหรือ? <br />กับผู้ยื้อแย่งคิดคด<br />กับปวงรัฐโป้ปด <br />กำแหงกดขี่นานมา<br /><br />จะให้อับอายหรือ? <br />ที่สองมือต้านตีฝ่า<br />แลกร่างชนคนบีฑา <br />อุบายรัฐโสมมปวง<br /><br />ก็จะให้กราบกรานหรือ? <br />กับผู้ยื้อแย่งหยาบล่วง<br />กับกี่ครั้งทนถามทวง <br />ก็เปล่าปวงสิ้นราคา<br /><br /><br /><br />ทนแล้ว, ที่สุดแล้ว <br />จึงชักแถวขึ้นดาหน้า<br />กระนั้นเพียงหวังมองมา <br />เพียงเห็นค่า- - -ประชาชน<br /><br />กี่เฆี่ยนกระบองเข่น <br />เลือดกระเซ็นเกรอะถนน<br />กี่เท้ากระแทกทน <br />ในม่านฝนเดือนตุลาฯ<br /><br /><br />……….<br /><br /><br />ในฝนพรำ… <br />น้ำตานั้นก็รินซ้ำย้ำคุณค่า<br />“ประชาชน”ในมโนนึกอัตตา <br />แห่งรัฐอวิชชาอหังการ<br /><br />แพ้พ่าย…? <br />อีกกี่ฝนจึงละลายเผาผลาญ<br />ริ้วรอยร้าวลึกทรมาน <br />รินเลือดพลีจดจารอีกกี่คน?<br /><br /><br />……….<br /><br /><br />นิ่งเสียเถิด… <br />ด้วยมือเราจะเปิดม่านฟ้าหม่น<br />เช็ดน้ำตาให้เพื่อน-เช็ดให้ตน <br />ในนามแห่งประชาชนจะมิพ่าย!<br /><br />ลุกขึ้นเถิดพี่น้อง <br />เพียงเราร่วมกู่ร้องมิยอมพ่าย<br />อีกกี่หมื่นรัฐฉลกลอุบาย <br />จะจูงมือท้าทายเข้าต่อตี!<br /><br />ก็จะให้ก้มหน้าหรือ? <br />ในเมื่อเอ็งยังแย่งยื้อในวิถี!<br />เถิด, เมื่อเรายังเป็นคนจะทนพลี <br />ชาตินี้ ชีวิตนี้ ป้องผืนดิน!<br /><br><br /><br /><strong>"จลาจลท่อก๊าซ (2)"</strong><br />(31 ตุลาคม 2543)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-5955067988793399261?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-75500971718983128392007-08-09T13:41:00.000+07:002007-08-09T13:41:20.254+07:00<br /><br />เรากลับมาในฐานะจำเลยของสังคม…<br />นั่งเงียบมาบนรถทัวร์สายใต้<br />ด้วยความหวาดระแวงต่ออำนาจรัฐ<br />ประคองเพื่อนบาดเจ็บสู่มุมที่เชื่อว่าปลอดภัยที่สุด<br />ก่อนประคองหัวใจบอบช้ำของตนสู่หุบเหวแห่งภวังค์…<br /><br />เรากลับมาในฐานะจำเลยของสังคม…<br />นั่งเงียบมาบนรถทัวร์สายใต้<br />ยินเพียงเสียงถอนหายใจ<br />เฝ้าแต่สบตา<br />เพียงเพื่อจะบอกกันและกันว่า<br />ต่างก็มิอาจข่มตาเช่นกัน…<br /><br />หลับใหลกระไรได้?<br />ท่ามกลางความทรงจำบาดลึกสดร้อน!<br /><br />ภาพกองทัพพิทักษ์สันติราษฎร์<br />เคลื่อนเข้าบดขยี้เรา-คนมือเปล่าสิบสองคน<br />กลางท้องถนน กลางนครใหญ่<br /><br /><br />เสียงบู๊ตหลายร้อยคู่กระทบถนนดังกึกก้อง!<br />แสงแดดส่องกระทบโล่ห์สะท้อนมาวับวาว!<br />เสียงกระบองแหวกอากาศ!<br />ใกล้เข้ามา…<br />ใกล้เข้ามา…<br />เราเกี่ยวแขนกันแน่นเข้าโดยไม่รู้ตัว<br />ในอึดใจก่อนนาทีนั้นจะเริ่มต้น…<br /><br /><br />……….<br /><br /><br />เรากลับมาในฐานะจำเลยของสังคม…<br />ในฐานะผู้คลั่งบ้า! ป่าเถื่อน! นิยมความรุนแรง!<br />คัดค้านวิถีอารยะ!!!<br /><br /><br />บาปกรรมนี้ทำให้เราต่างไม่อาจข่มตาหลับใหล<br />ทำให้ตาเรายังเห็นภาพเพื่อนถูกกระแทก-เตะ-ถีบ<br />เห็นร่างตัวเองขดงออยู่กับพื้นใต้รองเท้าบู๊ต---อุ้งตีนอารยะ…<br /><br />หูเรายังกึกก้องด้วยถ้อยคำหยาบคาย<br />ที่เปล่งออกมาจากคนในเครื่องแบบ<br />หัวใจเรายังเปียกปอนด้วยน้ำตาเพื่อน…และน้ำตาตัวเอง<br />หลายจุดในร่างกายเรายังเต็มไปด้วยร่องรอยอารยะเหล่านั้น<br /><br /><br />……….<br /><br /><br />เรากลับมาในฐานะจำเลยของสังคม…<br />คือจลาจล ที่ต้องปราบ<br />จลาจลอันป่าเถื่อน!<br /><br />เราจำได้ว่าตลอดชีวิตของเรา<br />นั้นเกลียดชังความรุนแรงนักหนา…<br /><br />แต่เราก็จำได้ว่า<br />เราอยากเป็นยิ่งกว่าจลาจลเสียอีก!<br />ในนาทีที่เห็นเพื่อนผู้หญิงถูกผลักหัวกระแทกเสาไฟ!!!<br />แต่เราก็ทำได้เพียงแค่เอามือตัวเองเข้าไปซ้อนรับ…<br /><br />เราจำได้ว่าเราอยากเป็นยิ่งกว่าป่าเถื่อน!<br />ในนาทีที่เห็นเลือดอาบร่างผู้หญิง-คนมือเปล่า<br />สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า "ประชาชน"<br />ในนาทีที่เห็นเพื่อนซึ่งเพิ่งโดนจับกระแทกเสา<br />เข้ายื้อแย่งห้ามปรามคนมือเปล่าบางคน<br />ที่ชักเริ่มทนไม่ได้-ก้มหยิบฉวยก้อนหิน(อันป่าเถื่อน)<br />ขึ้นมาหวังตอบโต้โล่ห์และกระบอง…(อันอารยะ)<br /><br /><br />……….<br /><br /><br />เรากลับมาในฐานะจำเลยของสังคม…<br />ผู้พ่าย…<br /><br />ท่ามกลางสายฝนปลายเดือนตุลาคม<br />ข่าวการรวบรัดสรุปผลประชาพิจารณ์อัปยศถูกประกาศออกมา<br />เราต่างยืนงงงันอยู่ในห่าฝนนั้น<br />ปวดแปลบไปทั้งหัวใจ…<br /><br />น้องคนหนึ่งเป็นลมล้มลง!<br />เรากรูกันเข้าไปช่วยทั้งน้ำตา<br />ขณะที่ยืนมองภาพน้องถูกหามออกไป<br />เราอยากเป็นยิ่งกว่าหมดสติ!<br />หวังให้ตัวเองล้มฟาดดับสูญลงไปตรงนั้น!!!<br /><br />สูญไปเหมือนกับสิ่งที่เราร่วมพลีไปในวันนี้…<br /><br /><br />……….<br /><br /><br />เรากลับมาในฐานะจำเลยของสังคม…<br />ท่ามกลางกระแสประณามความรุนแรง---ของเรา<br />ท่ามกลางการข่มขู่ด้วยกฎหมายสารพัด<br />ราวกับเข้าใจเจตนารมณ์แห่งกฎหมายนั้น<br />อย่าว่าแต่มนุษยธรรม…<br /><br />เรากลับมาในฐานะจำเลยของสังคม…<br />นั่งเงียบมาบนรถทัวร์สายใต้<br />กลับบ้าน…<br />พร้อมกับบาดแผลบนร่างที่ต้องเร่งเยียวยา<br />และรอยแผลในหัวใจ…อันแพ้พ่าย<br />ที่บาดลึกยิ่งกว่า…<br /><br><br /><br /><strong>"จลาจลท่อก๊าซ"</strong><br />(29-30 ตุลาคม 2543)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-7550097171898312839?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-74069114592382240672007-08-09T13:40:00.000+07:002007-08-09T13:40:45.610+07:00<br><br />ฤาอีกกี่รำลึกคร่ำ- <br />ครวญฝากคำผ่านแผ่นดิน<br />กู่ร้องฟ้องแผ่นหิน <br />ก็เงียบสิ้นอยู่ฉะนี้?<br /><br />อีกกี่ผู้พลีตน <br />อีกกี่คนจึงจะชี้<br />จึงมันผู้กาลี <br />สำนึกค่า- - -ประชาชน?<br /><br />เจ็บไหมเล่าพี่น้อง <br />กี่เสียงร้องเรากู่ก่น<br />กี่เลือดเนื้อวีรชน <br />ที่ไหลท้นแล้วซึมหาย?<br /><br />ครั้งแล้วและคราเล่า <br />ที่เพียงเรามาฟูมฟาย<br />ปีเดือนเคลื่อนพ้นหาย <br />ดั่งละลายกับสายลม?<br /><br />ด้วยผู้ทุกข์ยาก <br />ก็ยังยากยังระทม<br />ทั้งปวงมันผู้ขี่ข่ม <br />ก็สุขสมอยู่ลอยนวล?<br /><br /><br />ฤาแผ่นดินนี้สิ้นแล้ว <br />ตลอดแนวแถวขบวน <br />ทัพไทที่ท้าทวน <br />ที่ก้าวสวนกระแสพาล?<br /><br><br><br /><br />ยังหรอก, ทรรัฐ! <br />กี่กำจัดประหัตประหาร<br />กี่กระสุนทมิฬมาร <br />เรามิเคยจะสูญพันธุ์<br /><br />ยังหยัดและยังอยู่ <br />ยังร้องกู่ยังใฝ่ฝัน<br />แค้นคั่งทั้งปวงนั้น <br />ยังนับวันจะทวงคืน<br /><br />มิท้อ และมิพรั่น <br />จะฝ่าฟันจะแข็งขืน<br />เถิด, กี่หอกกระบอกปืน <br />มิขอคืนปณิธาน<br /><br />จะก้าวเคียงผองคนทุกข์ <br />จะร้องปลุกไปชั่วกาล<br />จะบรรเลงเพลงขับขาน <br />ต้านตีต่อทรชน<br /><br />ฆ่าเราอีกกี่ครั้ง <br />เลือดเราหลั่งอีกกี่หน<br />ทุกเลือดเนื้อวีรชน <br />จะเติบต้นเป็นช่อธรรม<br /><br />ตุลาฯ สู่ ตุลาฯ <br />ถึง พฤษภาฯ ยิ่งตอกย้ำ<br />ทุกเลือดเนื้อวีรกรรม <br />คือเสียงปลุกเราลุกทวง<br /><br /><strong>ทุกเลือดเนื้อวีรชน </strong><br /><strong>ไม่สูญเปล่า - เราสัญญา!</strong><br /><br /><strong>"คารวะวีรชน"</strong><br />(14 ตุลาคม 2543)<br /><br /><br><br /><strong>หมายเหตุ: </strong><br />บทกวีนี้ อ่าน/เผยแพร่ครั้งแรกในวาระ "27 ปี 14 ตุลาคม 2516"<br />ณ เวทีหอประชุมเล็ก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์<br />เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม 2543 (วันเดียวกันกับที่ผมเขียนขึ้น)<br /><br />กวีรุ่นใหม่ที่ได้ร่วมอ่านบทกวีในวาระดังกล่าวคือ<br />(เรียงลำดับตามการอ่านในวันนั้น)<br />"ศิลป์ ศิวากรณ์", <br />"พณ ลานวรัญ",<br />"ส.ดอกไม้แดง",<br />"กานต์ ณ กานท์"<br /><br />บรรเลงไวโอลินและกีตาร์โปร่ง(เพลง "แสงดาวแห่งศรัทธา")ประกอบ<br />โดย "โก้" และ "เก่ง"<br />(ขออภัย ผมไม่ทราบชื่อจริงของทั้งสองคนจริงๆ ครับ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-7406911459238224067?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-44484406571510897492007-08-09T13:35:00.000+07:002007-08-09T13:35:00.013+07:00<br><br />มันบ่คือกันดอกนาย <br />ชีวิตนาย ชีวิตข้า<br />เฮาอยู่มากับป่า <br />อยู่กับปลามาแต่บรรพ์<br /><br />นายเห็นสายน้ำไหล <br />เห็นโฮงไฟ – ริเวอร์รัน <br />เห็นเมืองเรืองลาวัณย์ <br />มีไฟปั่นสะดวกดาย<br /><br />เฮาแลที่ลำน้ำ <br />เฮาเห็นลำอดีตพราย<br />เห็นปวงปู่ตายาย <br />เคยฝากฝังความหลังเฮา<br /><br />ฝากเฮาไว้กับน้ำ <br />ฝากแม่น้ำไว้กับเฮา<br />มีกินน้อยจนเฒ่า <br />ทุกคำข้าวมาแต่ “มูน”<br /><br />มันบ่คือกันดอกนาย <br />นายคิดหลายแต่กับทุน<br />ปวงเฮากับ "ลำมูน" <br />บ่ต้องคิด – ติดวิญญาณ!<br /> <br /><br><br /><strong>"มูน"</strong><br />(มิถุนายน 2543)<br /><br><br><br /><strong>หมายเหตุ:</strong><br />1. "เขื่อนปากมูล" เป็นเขื่อนเดียวในประเทศไทย<br />ที่ผลิตกระแสไฟฟ้าด้วยระบบกระแสน้ำวิ่งไหลผ่าน <br />หรือ "run of rıver dam"<br /><br />2. คำแปลภาษาอีสาน: <br />บ่ = ไม่, เฮา = เรา, โฮง = โรง, <br />ไผ = ใคร, บ่ = ไม่<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-4448440657151089749?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-63933878200145328762007-08-09T13:34:00.001+07:002007-08-09T13:34:35.257+07:00<br><br />เพราะฟ้าอำมหิต<br />อีกคนคิดคดอาธรรม<br />นโยบายรัฐระยำ<br />บงการปลิดชีวิตปวง<br /><br />จึงมาตะโกนกู่ <br />ว่าเรารู้รักห่วงหวง<br />มาย้ำ มาถามทวง <br />ทั้งปวงสิ่งที่ชิงไป<br /><br /><strong>เสียง </strong> แห่งความทุกข์ท้น<br /><strong>ของ </strong> ผู้คนกันดารไกล<br /><strong>แม่ </strong> มูนช่วยหลากไหล<br /><strong>น้ำ </strong> ตาให้เตือนใจคน<br /><br /><br><br /><strong>"เสียงของแม่น้ำ"</strong><br />ข้างห้องประชุม "ADB ภาคประชาชน(เวทีคู่ขนาน)", <br />เชียงใหม่<br />(พฤษภาคม 2543)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-6393387820014532876?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-47445472428682720912007-08-09T13:34:00.000+07:002007-08-09T13:34:11.031+07:00<br><br />เขื่อนยังผงาดง้ำ<br /> น้ำเค็มยังท่วมขังผืนนา<br /> พี่น้องยังเฝ้าคอยความหวัง<br /> รัฐยังลอยตัว...ลอยนวล<br /><br /><br><br /> พ่อล้มลงแล้ว…<br />ขณะฝุ่นควันแห่งการต่อสู้ยังตลบ<br /> ขณะน้ำตาแห่งการถูกกดขี่ยังคั่งอกเรา<br /> ฟ้าอำมหิตผืนเดิมก็มาพรากพ่อไป…<br /><br />เสียงกู่ตะโกนเพรียกหาความเป็นธรรม<br />เสียงพึมพำปลอบขวัญพี่น้อง<br /> ทุกเสียงของพ่อ<br /> ยังกังวานอยู่ในหูของเราพี่น้อง<br /><br />เช่นเดียวกับที่<br />พ่อจะประทับอยู่ในหัวใจของเรา<br />ของนักรบคนจนทุกคนตลอดไป<br />เป็นตำนานแห่งราษีไศล<br />แห่งลำน้ำมูน<br /><br />ในนามของนักรบสามัญชน<br />ผู้ไม่สยบยอมต่อการกดขี่บีฑา<br /><br /><br><br />และ "เรา"<br />จะยังคงเดินต่อไป<br />บนทางที่พ่อเคยเดิน…<br />ไปสู่หวังที่พ่อเคยวาด…<br />ความหวังของพี่น้องคนจน<br /><br><br /><br /><strong>น้อมอาลัยแด่ "พ่อโฮม ไชยงค์"</strong><br />นักรบสามัญชนแห่งบ้านดอนสัมพันธ์<br />แห่งราษีไศล <br />แห่งเรา…<br />(23 พฤษภาคม 2543)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-4744547242868272091?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-32144401433901480722007-08-09T12:06:00.000+07:002007-08-09T12:06:19.246+07:00<br><br />ปวงเราผู้ทอดกาย <br />อยู่ใต้สายพิรุณริน<br />พื้นภพกันดารหิน <br />ณ ภูมิแห่งลำเนานาน<br /><br />ดวงตาอันแห้งผาก <br />ในหลายหลากซึ่งสังขาร<br />หากหนึ่งเดียวในวิญญาณ <br />ในห้วงหุบชะตากรรม<br /><br />ฝนฟ้าพิรุณโปรย <br />ย้ำสายโบยแห่งอธรรม<br />ตีนคนผู้เหยียบย่ำ <br />วิถีชีพแห่งเผ่าชน<br /><br><br><br /><br />จึงมาเพื่อประกาศ <br />ต่ออำนาจอันดาลดล<br />ต่อปวงผู้ฉ้อฉล <br />ละโมบกอบตะกายกิน<br /><br />ว่าน้ำตาผู้ต่ำต้อย <br />อันเคยค่อยทยอยริน<br />ใช่ซึมหายใต้ทรายหิน <br />และบัดนี้ได้หลอมรวม<br /><br><br />เป็นธารระทมท้น <br />เป็นสายชลอันทับท่วม<br />ภูผานภารวม- <br />ถึงสวรรค์ทุกชั้นไป!<br /><br /><br><br><br />จึงมาเพื่อประกาศ <br />ว่าอำนาจอุบาทว์ใด<br />เคยกดขี่บีฑาไว้ <br />บัดนี้เราจะทวงคืน<br /><br />ทวงสัญญาตระบัดสัตย์ <br />สารพัดตะกายกลืน<br />ทวงชีพอันเข็ญขื่น <br />ทวงวิถีแห่งวิญญาณ์<br /><br /><strong>พิณแคนประโคมโหม<br />พิรุณโถมเป็นสายมา<br />พลันพระพายและสายฟ้า <br />ก็กึกก้องทำนองชัย!!</strong><br /><br><br /><br /><strong>"เพลงรบ"</strong><br />หมู่บ้าน "แม่มูนมั่นยืน1", โขงเจียม, อุบลราชธานี <br />(มีนาคม 2543)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-3214440143390148072?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-2957073255534888842007-08-09T12:05:00.000+07:002007-08-09T12:05:40.437+07:00<br><br />ทะมึนเขื่อนมหึมา <br />กั้นธารา - คร่าชีวิต<br />ทมิฬรัฐอำมหิต <br />เหิมลิขิตชีวิตคน<br /><br />กำแหงคนเรืองอำนาจ <br />ลืมสิ้นชาติกำเนิดตน<br />ลืมข้าวปลาผลิตผล <br />ที่ชุบเลี้ยงจนเหิมใจ<br /><br />ระกำใจในชะตา <br />แม่ธาราเคยอาศัย<br />สรรพสิ่งได้อิงไอ <br />ล่มสลายเพียงชั่ววัน<br /><br />นี่เฮือนเฮาไผมาฮื้อ?! <br />ปล้นชิงยื้อทุกสิ่งอัน<br />ลับมลายดั่งพรายฝัน <br />เหลือเพียงชีพมิรู้ทาง<br /><br />ชีวิตเฮาไผสิสั่ง! <br />เคียดแค้นคั่งอัดอกค้าง<br />ชีวิตไผ - ไผชี้ทาง? <br />ไผมาม้างชีวิตกู!?<br /><br />บา…มือเฮาสิกู้กอบ <br />สิจูงหอบกันไปสู้<br />สิตัวตายมลายกู <br />สิบ่ถอย บ่จำนน<br /><br />วิถีเฮาสิศักดิ์สิทธิ์ <br />รอยชีวิตบรรพชน<br />บ่ว่าไผมาปลิ้นปล้น <br />มือคนจนสิชิงคืน<br /><br /><strong>วิถีเฮาไผมาปล้น <br />บรรพชนสิสาปมัน!</strong><br><br /><strong>"เสียงสาปจากฝั่งมูน"</strong><br />(2542)<br /><br /><br><br /><br><br /><strong>คำแปลภาษาอีสาน:</strong> เฮือน = เรือน (บ้าน),เฮา = เรา, <br />ไผ = ใคร, ฮื้อ = รื้อ, อัดอก = อัดอั้น- คับอกคับใจ, ม้าง = รื้อ – ทำลาย, สิ = จะ, บ่ = ไม่<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-295707325553488884?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-15008509646729423292007-08-09T12:03:00.001+07:002007-08-09T12:03:50.645+07:00<br><br />เสียงเพลงและกลอนลำ<br />ขับลำนำอันขื่นแค้น<br />ฝากรักผ่านเพลงแคน<br />และฝากแค้นผ่านกลอนลำ<br /><br />เล่าทุกข์ของคนยาก<br />อันเกิดจากมวลอธรรม<br />ผ่านน้ำตาอันชอกช้ำ<br />เป็นน้ำคำอันขื่นครวญ<br /><br /><br> <br /><strong>"แคนแค้น"</strong><br />(แอบฟัง "พ่อทองเจริญ" เป่าแคน) <br /><br> <br />หมู่บ้าน "แม่มูนมั่นยืน1", โขงเจียม, อุบลราชธานี <br />(14 พฤศจิกายน 2542)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-1500850964672942329?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-23034809486990858702007-08-09T12:03:00.000+07:002007-08-09T12:03:11.571+07:00<br><br />ฝันของประชาชน<br />กี่สู้ทน กี่รอคอย<br />กี่น้ำตาอันต่ำต้อย<br />มือจึงสอยถึงดารา<br /><br />เพียงใจมั่นกุมเกี่ยว<br />ฝ่าธารเชี่ยวอันบีฑา<br />กู้ร้องก้องฟากฟ้า<br />ไปจนกว่าชีพมลาย<br /><br />กี่ร่างพลีร่วงหล่น<br />ซบดินท้นแล้วเลือนหาย<br />เถอะ, ฟ้า ดาราพราย<br />อย่าได้หมายจักจำนน<br /><br />เถอะ, ฟ้า ดาราพราย<br />อย่าได้หมายจักจำนน!<br /><br /><br><br /><strong>"สั่งฟ้า"</strong><br />หมู่บ้าน "แม่มูนมั่นยืน1", โขงเจียม, อุบลราชธานี<br />(14 พฤศจิกายน 2542)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-2303480948699085870?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-49252070865299171142007-08-09T12:02:00.000+07:002007-08-09T12:02:00.655+07:00<br><br />- - - - - - - - - - โ ห ม โ ร ง - - - - - - - - - -<br /><br><br />"สักวันหนึ่งเมื่อดอกไม้บานสะพรั่ง <br />สักวันหนึ่งคนจริงจังจักหลากหลาย<br />สักวันหนึ่งคนดีดีทั้งหญิงชาย <br />จักเกิดขึ้นมากมายในแผ่นดิน" <br /><br />(ไม่ทราบนามผู้ประพันธ์)<br /><br><br />- - - - - - - - - ดิ ง- ดิ ง- ด่ อ ง - - - - - - - - - -<br /><br><br />ยี่สิบปีผ่านไป(ไวจนไม่รู้สึกรู้สา)...<br /><br><br />เราคือ "ผู้ใช้บริการ" <br />มหาวิทยาลัยคือทางผ่านอันแหว่งวิ่น<br />เราเพียงมาซื้อความรู้ไปหากิน <br />อย่าให้ดิ้นรนไปกว่านี้เลย<br /><br><br />จึงเห็นคนโกงกินแล้วอึ้งอ้ำ <br />เห็นคนดีถูกกระทำแล้วชาเฉย<br />เห็นแผ่นดินถูกล้างผลาญแล้วละเลย <br />ก็มาเรียนเฉย-เฉย เข้าใจมั้ย?<br /><br><br />เข้าใจมั้ย! มาเรียนต้องเขียนอ่าน <br />ก็เพื่อเงินเพื่องานที่หวังไว้<br />เพียงเท่านี้ – แค่นี้…แทบขาดใจ <br />อย่ามาหวังอะไรกับตัวฉัน<br /><br><br />วะ! บอกแล้ว- - -เราคือ “ผู้ใช้บริการ”!!<br />มหาวิทยาลัยคือทางผ่านก็เท่านั้น<br />จะปิดตาปิดหูไม่รู้กัน <br />ไม่กี่ปีตัวฉันก็ลาไป…<br /><br><br /><br />- - - - - - - - - ธ ร ณี ก ร ร แ ส ง - - - - - - - - - -<br /><br><br />จึงวันนี้คนดีดีต้องกลืนกล้ำ <br />วันนี้คนระยำจึงหลากหลาย<br />ข้างนักศึกษา ประชาชน และฝูงควาย <br />ก็ลืมสิ้นทั้งดอกไม้และแผ่นดิน<br /><br /><br><br />- - - - - - - - - ผี ฟ้ า เ อ ย - - - พ ว ก เ ร า เ ต้ น รำ - - - - - - - - - -<br /><br><br /><strong>"สามัญนาฏกรรม"</strong><br />(2541)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-4925207086529917114?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-1571156752418728842007-08-09T12:01:00.000+07:002007-08-09T12:01:43.938+07:00<br> <br />“สังคมเลวเพราะคนดีท้อถอย...?”<br /><br> <br />เพื่อนเอ๋ย...<br />มัวเศร้าสร้อยอยู่หนไหน<br />เจ็บปวดรวดร้าวมากเพียงไร<br />จึงปล่อยวางหวังไว้ไม่ไยดี<br /><br />ฟังก่อน...<br />อันความเจ็บช้ำที่บั่นทอนใช่จะชี้ -<br />ขาดว่าหนจะดุ่มด้นนั้นไม่มี<br />โน่นแน่ะ - แสงแห่งสุรีย์ยังฉายมา<br /><br />ดูก่อน...<br />เธอถอดใจวางจากจร - เธออ่อนล้า<br />แต่ผู้คนยังทุกข์ยากทรมา<br />รอมือเธอซับน้ำตาจูงฝ่าไป<br /><br /><br />เพื่อนเอ๋ย...<br />หากเธอยังเฉยเมยสิ้นสงสัย<br />ก็คงต้องทนเจ็บช้ำมันร่ำไป<br />เพียงปลอบใจเรียกตนว่า "คนดี"..?<br /><br /><br> <br /><strong>"คนดี..?"</strong><br />(2538)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-157115675241872884?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-11573108614726343502007-08-09T12:00:00.001+07:002007-08-09T12:00:48.411+07:00<br><br />ระบบการศึกษาใครอะไรหนอ?<br />สอนให้คนทำตัวงอหางกระดิก<br />ปากพร่ำท่องมือเฝ้าจับกระดาษพลิก<br />จดยิก-ยิกทั้งไม่รู้ซึ่งปลายทาง?<br /><br />เขาให้ตามก็เดินตามไม่พร่ำบ่น<br />เหมือนหุ่นยนต์วนหลักกลางปลักกว้าง<br />เดินไปไหนก็ไม่รู้ - ไม่แคลงคลาง<br />หรือเขาไม่เคยหาทางให้รู้คิด?<br /><br />จะกี่วันกี่เดือนที่เลื่อนไหล<br />ไม่เคยย้อนเฉลียวใจไม่ขัดติด<br />อะไรคือค่าที่แท้แห่งชีวิต<br />เขาไม่บอกก็ไม่คิด - ไม่งวยงง?<br /><br />เหมือนปากถูกอุดเอาไว้ไม่ให้พูด<br />มือก็ฉุดหูก็กรอกกล่อมให้หลง<br />ตาก็ปิดจนมืดมิดจนดับลง<br />มีกี่ใจที่ยังคงกระสนไป?<br /><br />เรียนเพื่อคิดค้นหนทางเพื่อสร้างสรรค์<br />หรือเพื่อบั่นปัญญาน่าสงสัย<br />หรือเพียงรู้กอบโกยตาม-ตามกันไป?<br />ระบบการศึกษาใครอะไรกัน!<br /><br /><br><br /><strong>"กาสากำสรวล"</strong><br />(2537)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-1157310861472634350?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-52105785888322598212007-08-09T12:00:00.000+07:002007-08-09T12:00:21.319+07:00<br><br />หวังใดในปลายทาง<br />จึงก้าวย่างมาทางนี้<br />ความสุขประดามี?<br />ฤาหวังที่จะแทนคุณ<br /><br />แทนทดล้านหยดเหงื่อ<br />อันพลีเอื้อเป็นข้าวอุ่น<br />แรงงานอันการุณย์<br />ที่ค้ำจุนจนเติบโต?<br /><br />เพียงหวั่น เพียงครั่นคร้าม<br />จึงเพียรถามใช่โยโส<br />สิ้นแล้วหรือผู้เติบโต<br />มาเพื่อเคียงข้างมวลชน?<br /><br /><br><br /><strong>"แสวงหา?"</strong>(2537)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-5210578588832259821?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-46060665081548052972007-08-09T11:58:00.000+07:002007-08-09T11:58:57.763+07:00<br><br />กราวรัวเลื่อนลั่นสะท้านสะเทือน<br />ระงมร้องระนาวเกลื่อนกลาดถนน<br />ผวาวิ่ง – ยิงซ้ำ - ย่ำทีละคน<br />เกือกกระแทก - กระทุ้งจนกระอักไป!<br /><br />ก้มกราบกรานคลานไหว้เหมือนตายซ้ำ<br />พานท้ายปืนเกรี้ยวกระหน่ำ - กระแทกใส่<br />บู๊ตกระทืบจนกระเทือนถึงตับไต<br />ลิ่ม–ลิ่มเลือดกระอักไหล- - - กระจัดกระจาย!!!<br /><br />อนิจจา! อนิจจัง! บ้านฉันเมืองพุทธ?!<br />แล้วอมนุษย์ฝูงนี้มาแต่ไหน?<br />เอน็จอนาถจริงหนา - ประชาธิปไตย<br />ต้องสะอื้นอีกเท่าไรจึงได้มา ?<br /><br /><br><br /><strong>"พฤษภาฯกำสรด"</strong><br />(2535)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-4606066508154805297?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6705645365564035003.post-10694709301108253332007-08-09T11:55:00.000+07:002007-08-09T11:56:48.785+07:00<br><br />มัวหลับใหลอยู่ไยไทยทั้งชาติ<br />ความอุบาทว์มาเยือนเมืองแล้วเห็นไหม<br />จงตื่นก่อนแล้วลองเพ่งมองไป<br />ดูซิใครมันเข่นฆ่าประชาชน!<br /><br /><br />ดูซิ! เลือดของใครที่ไหลหลั่ง<br />ดูซิ! ร่างใครกองเกลื่อนถนน<br />ดูซิ! ฝูงสัตว์ป่าขย้ำคน<br />ดูซิ! คนมือเปล่าตายเปล่าดาย<br /><br /><br />มองแล้วรู้สึกเช่นไรในภาพนี้<br />แล้วคิดที่จะทำอะไรไหม<br />หรือเห็นดีเห็นงามตามเขาไป<br />หรือยังหลับใหลสนิทไม่คิดมอง?<br /><br /><br><br />ไม่มีชื่อ<br />(พฤษภาคม 2535)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6705645365564035003-1069470930110825333?l=karntpoem2.blogspot.com' alt='' /></div>กานต์ ณ กานท์noreply@blogger.com0